Achtergrond

Hoe is het alarmnummer 1-1-2 ontstaan?

In België bedacht men voor het eerst het concept van een centraal oproepnummer voor dringende hulpverlening. Het was de Hasseltse burgemeester Meyers, toen ook minister van binnenlandse zaken, die na een nachtelijke ministerraad moeilijk dringende hulp bij een verongelukte auto kon krijgen. Het oproepnummer diende eenvoudig en niet zoneafhankelijk te zijn. Men koos voor de gratis nummers 900 (voor dringende medische hulp) en 901 (voor dringende politionele hulp). Later wijzigden deze nummers naar respectievelijk 100 en 101.

Dankzij het centraliseren van de dringende hulpvragen en het uniforme oproepnummer voor het hele land, kon er makkelijker en efficiënter een beroep gedaan worden op brandweer, politie en medische hulpverlening.

Andere landen volgden het voorbeeld van een centraal alarmnummer. Bijvoorbeeld in Nederland werd aanvankelijk 0011 als alarmnummer in gebruik genomen. In 1990 is in Nederland een uniform alarmnummer ingevoerd als oplossing voor de verwarring bij de Nederlandse burger bij de keuze tussen de regionale toegangsnummers voor de te onderscheiden hulpdiensten. Door de invoering van het nationaal alarmnummer hoefde de burger slechts één nummer te onthouden voor de spoedeisend hulpverlening. Dankzij het landelijk nummer is politie, brandweer en ambulance beduidend beter bereikbaar geworden, hetgeen in spoedeisende situaties van levensbelang is. In 1997 werd het Nederlandse alarmnummer (06-11) vervangen door het Europese alarmnummer 112.

De invoering van het Europees alarmnummer is erop gericht dat iedere inwoner van Europa maar één nummer hoeft te onthouden voor hulp in spoedeisende situaties.

Eén Europees alarmnummer 1-1-2

De Raad van de Europese Unie heeft het nummer 1-1-2 geïntroduceerd in de Europese Unie om te vermijden dat iedereen die naar een ander land van de Unie gaat, telkens de noodnummers die van kracht zijn in dit land moet onthouden en gebruiken.U kunt het Europese alarmnummer 1-1-2 in alle landen van de Europese Unie gebruiken voor het inroepen van spoedeisende hulpverlening. In principe gebruikt u de taal van het land vanwaar u belt, maar in het algemeen kunnen de telefonisten die uw oproep ontvangen ook in het Engels antwoorden.

Wie is verantwoordelijk voor het 1-1-2 alarmnummer?

De minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties is politiek verantwoordelijk voor het functioneren van het alarmnummer 1-1-2 en voor de invoering van de voorschriften met betrekking 1-1-2 vanuit de EU. Het beheer van het alarmnummer is opgedragen aan de korpsbeheerders van de 25 regionale politiekorpsen en aan de beheerder van het Korps Landelijke Politiediensten (KLPD). Iedere regio draagt zorg voor het 1-1-2 verkeer uit de eigen regio en vrijwel iedere regio beschikt daartoe over een eigen alarmcentrale. De 1-1-2 alarmcentrale van het KLPD zorgt voor de afhandeling van oproepen via mobiele telefonienetwerken, en alle overige moeilijk te routeren oproepen zoals via de satelliettelefoon, mobilofoon en ecall.